เรื่อง ไอ้เจมส์

สวัสดีอีกครั้งเด้อ
หลังจากที่เขียนเรื่อง Labor Visa ไปครั้งที่แล้ว ได้รับการตอบรับแบบล้นหลาม อย่างเช่น มี mail มาปรึกษาเรื่องปัญหาการไปเรียนที่ ออสเตรเลีย บางทีก็มีโทรศัพท์ มาจากออสเตรเลีย มาปรึกษาว่า จะขอ Labor Visa อย่างไร ช่วยทำให้หน่อยได้ไหม เล่นเอาผมงงเลย ไม่รู้ได้เบอร์ผมมาจากไหน สงสัยอีตา หมีโคล่าใส่แว่น

คราวนี้ ผมมีเพื่อนมาเผาอีกคนที่มีความสมารถไม่แพ้ไอ้จุ้น มันคือ ไอ้เจมส์ ผมรู้จัก ไอ้เจมส์ เพราะมาเรียนที่เดียวกัน ผมมาเรียนก่อนมัน 3 เดือนได้ มันมาจากสุพรรณ หน้าตา อุบาทว์ สูสีกับผม แต่ตัวใหญ่ บึกบึน ทมึน ๆ เหมือนหมีควาย แต่รู้ไหม แบบเนี้ยแหละ สาวญี่ปุ่นชอบชมัด (สงสัยญี่ปุ่นชอบแบบ หมีควาย หรือนักมวยแบบเขาทราย เป็นต้น)

ครั้งแรกที่คุยกับมัน “พี่คับ มีงานให้ทำบ้างไหมคับ งานอะไรก็ได้ผมว่าง ตั้งวันแนะ” มันเห็นผมเก๋า คงนึกว่าผมกว้างขวาง “ไม่มีวะ กูก็หาเพิ่มอยู่ มึงว่างวันเดียวเนี่ยนะ กูว่างตั้ง 3 วันแบ่งกูมั่งดิ” นี้เป็นการคุยกันครั้งแรก หลังจากนั้นเรา ซี้กันมาก อาจจะเป็นเพราะว่าบ้าพอกัน

ไอ้เจมส์ บ้างานสุด ๆ เรียนเสร็จ ทุกวันมันต้องทำงาน มีอยู่วันนึง ทำงานเสร็จแล้วไม่มีรถกลับบ้าน มันต้องไปนอนที่สวนสาธารณะ หนาวก็หนาว เลยต้องไปหาเบียร์มากินให้อุ่น นอนไปสักพักโดนยามมาหิ้ว เลยต้องไปนั่งหลับที่สถานีตำรวจ ผมชื่นชอบมันมาก มันเป็นเพื่อนคนแรกของผม ที่ต้องไปโรงพัก

ไอ้เจมส์ เป็นเพื่อนสนิท คนแรกของผม ที่ซื้อรถ “ผับผ่าเหอะ มึงพึ่งมาได้เดือนเดียว ซื้อรถแล้ว พ่อมึงรวยวะ” ที่จริงมันไม่ได้รวยอะไรมาก แต่มันทำงานเก่ง รถคันนี้ราคา 2,000 AUD$ มันใช้เวลาเก็บตังแค่ 3 Weeks “โอว จอร์ดสตรีด(ผมไม่รุ้จักไอ้จอร์ด ที่ขายของในทีวี แต่ผมรู้จัก จอร์ดสตรีด เพราะเป็นถนนที่ดังที่สุดใน Sydney)”

หลังจากนั้นผมเลยได้รู้ว่า มันทำงานเก่งขนาดไหน ผมเล่าให้ฟังนะ
- จันทร์ – พฤหัส มันทำร้านอาหารไทย
- วันศุกร์ กะเย็น ทำร้านอาหารไทย กะดึก ทำงาน Clean ร้านขายไก่ย่าง กะพิเศษหลังเลิกงาน พาผมเที่ยว
- วันเสาร์ กะเช้า แฮงค์ กะบ่าย + กะเย็นไปทำงานร้านอาหารไทย กะดึก ทำ Clean ร้านขายไก่ย่าง กะพิเศษหลังเลิกงาน เฮฮาจนเช้า
- วันอาทิตย์ กะเช้า แฮงค์ กะบ่าย + กะเย็น ทำร้านอาหารไทย

สรุปแล้วอาทิตย์นึง มันทำงาน 4 ร้าน แต่ทำทุกวัน แต่ยังมีเวลาบ้าบอกับผม
บางวันผมว่างก็จะไปช่วยมันทำงาน สนุกดี ทำไปกินไป บางที่ทำไป กินไป เมาไป เคยครั้งนึงไปทำร้านขายไก่ย่างผมลอกกินแต่หนัง ส่วนเนื้อให้หมา กับ มันกิน

ข้อดีของไอ้เจมส์ ที่สำคัญคือ เมื่อมีเวลาว่าง เมื่อไหร่ ต้องไม่อยู่เฉย ๆ ต้องสนุก เบรคเรียนเราก็ต้องนั่งดวดกาแฟกัน (เราใช้คำว่าดวด เพราะเราไม่เคยจิบแล้วเราจะดวดกัน 2-3 แก้วต่อครั้ง) แล้วหาเรื่องโดนสาวญี่ปุ่น สาวเกาหลี ด่า เป็นการฝึกภาษา พักเที่ยงเราก็จะเฮฮาสุด ๆ คือ เราจะดวดเบียร์ไป กินข้าวไป แล้วเราก็ต้องวิ่งกันตาแหกทุกครั้ง เพื่อนกลับไปเรียนต่อภาคบ่ายให้ทัน

ข้อด้อยของไอ้เจมส์ มันมีความคิดว่า ภาษาอังกฤษที่ดี ไม่ต้องเร่งรีบ ค่อยเป็นค่อยไป ปล่อยให้มันซึมไปเอง ดังนั้นเวลาที่มันอยู่กับผม ผมจะเป็นคนที่ภาษาอังกฤษ ดีมาก ทั้งที่ผมเนี่ยนะตอนเรียนมหาลัย ผมที่โหล่เลย ตอนเอนทราน ก็ทำภาษาอังกฤษ ไม่ได้สักข้อ เวลามันไปติดต่ออะไรเช่น ไปทำ Visa ไป Bank ผมก็จะไปช่วยเป็นล่ามให้มัน เวลาคุยไป เขา เราก็ชนกัน ร้อง มอ มอ กันไปเรื่อย (ไม่ได้บอกว่าเราโง่ เหมือนแมวเหมียวนะ) ไม่รู้พวก ออสซี่ มันเข้าใจไปได้ยังไง

นึกแล้วคิดถึงมันจัง ตอนนี้มันยังอยู่ Sydney ส่วนผมมานั่งเขียนคอลัมภ์ ให้อีตาหมีโคล่าใส่แว่น แต่ถ้ามันกลับมาเมื่อไหร่ สงสัยคงตับแข็งตายกันทั้งคู่แน่ ๆ